أنّ السّماوات . . . : تأويل به مصدر مىرود و فاعل براى فعل محذوف « لو ثبت » قرار مىگيرد . ابو ذر ابو ذر از زمره پيامبران ، فرماندهان جنگى ، ثروتمندان يا نويسندگان و سرايندگان نبود . او از دنيا كوزه و عصايى بيش نداشت . . . ولى در گفتن حقيقت دلير و بىپرده بود و حق را با تصميمى راسخ و استوار آشكار مىكرد . او را ترس يا شمشير نمىتوانست ساكت كند و با او به قيمت بالا هم نمىشد چانه زد . همين بسنده مىكند كه در يك كلمه بگوييم او ايمانى راستين داشت . . . او نمونه والاى ايمان است . ايمان تقسيم نمىشود ؛ كسى كه خدا را در برخى امور پيروى و در برخى امور عصيان كند ، شيطان را در عبادت خود شريك كرده است . . . هرگاه قلب با پرهيزكارى آباد گردد ، شيطان ديگر به آن راه نمىيابد . گويا راز بزرگى ابو ذر در اين است كه او به جايگاهى توجه نكرد ، مگر اين‌كه رضاى خدا را در نظر داشت و اگر در يك‌جا به غير خدا توجه مىكرد ، نزد خدا و مردم گرامى نبود و مانند يكى از آنها به شمار مىرفت . كسى كه مرزى از مرزهاى خدا را بشكند ، به گمراهى آشكارى گرفتار شده است ؛ « مگر كسى كه توبه كند و ايمان آورد و كار شايسته كند . پس خداوند بديهايشان را به نيكيها تبديل مىكند و خدا همواره آمرزنده مهربان